Bilgi, deneyime dönüşmediğinde uzakta kalır

Bir çocuk plastiğin doğada uzun süre kaldığını öğrenebilir. Fakat kullandığı malzemenin nereden geldiğini, kullanımdan sonra ne olduğunu veya başka nasıl değerlendirilebileceğini görmediğinde bu bilgi soyut kalır.

Kırılan bir oyuncağı onarmak, artan malzemeler için yeni bir kullanım düşünmek veya bir nesnenin üretimden tüketime uzanan yolculuğunu araştırmak ise sürdürülebilirliği somutlaştırır.

Buradaki amaç yalnızca doğru cevabı öğretmek değil, çocuğun şu soruları sorabilmesini sağlamaktır:

Bu nereden geldi? Buna gerçekten ihtiyacım var mı? Başka nasıl kullanılabilir? Benim seçimim kimi veya neyi etkiliyor?

Oyun, sanat ve doğa neden önemlidir?

Oyun sırasında çocuk karar verir, kaynakları paylaşır, sorunlarla karşılaşır ve yeni çözümler dener. Sınırlı malzemelerle ortak bir yapı kurmak ya da hayali bir şehrin su ve enerji sistemini tasarlamak, sürdürülebilirliği anlaşılır bir deneyime dönüştürür.

Sanat ise çocuğa tek bir doğru cevabın dışına çıkma imkânı verir. Kullanılmış bir malzemeye başka gözle bakmak, doğadaki biçimleri incelemek veya bir sorunu kendi diliyle ifade etmek; yaratıcılıkla sorumluluğu aynı alanda buluşturur.

Doğa da yalnızca hafta sonları ziyaret edilen ayrı bir sınıf değildir. Bir tohumun büyümesini takip etmek, mevsimsel yiyecekleri tanımak veya yaşadığı çevredeki canlıları gözlemlemek; çocuğun kendi hayatıyla doğal sistemler arasındaki ilişkiyi fark etmesini sağlar.

Çocuk yalnızca dinleyici olmamalı

Sürdürülebilirlik eğitiminde yetişkinlerin bütün sistemi kurup çocuklardan yalnızca kurallara uymasını beklemek yeterli değildir.

Çocuk; kullanılacak malzemeye, ortak kaynakların nasıl paylaşılacağına veya karşılaşılan bir sorunun nasıl çözüleceğine katkı sunduğunda sorumluluğu gerçekten deneyimler.

Bu, bütün kararları çocuğa bırakmak anlamına gelmez. Onun düşüncesinin süreci etkileyebileceğini göstermek anlamına gelir.

Çocuk yalnızca verilen görevi yerine getirdiğinde değil, bir fikrin oluşmasına ve uygulanmasına katıldığında aidiyet geliştirir.

Ailelerin davranışları da eğitimin parçasıdır

Bir çocuk evde gıda israfından söz edildiğini duyabilir. Ancak kullanılmayan yiyeceklerin sürekli çöpe gittiğini görüyorsa öğrendiği temel davranış farklı olur.

Sürdürülebilirlik eğitimi yalnızca çocuğa verilen mesajlardan oluşmaz. Yetişkinlerin tüketim, paylaşım, bakım, onarım ve kaynak kullanımıyla ilgili tercihleri de öğrenme ortamının parçasıdır.

Ailelerin kusursuz olması gerekmez. Birlikte soru sormak, yanlış bir alışkanlığı fark etmek ve yeni bir yöntem denemek çok daha gerçek bir öğrenme yaratabilir.

CU2 Kids nasıl bir alan kuruyor?

CU2 Kids için sürdürülebilirlik, çocuklara anlatılacak bağımsız bir ders konusu değildir. Oyun, sanat, doğa, üretim ve birlikte yaşama deneyimlerinin içinde çalışan bir düşünme biçimidir.

Atölyeler ve programlar; çocuğu yalnızca katılımcı olarak değil, merak eden, üreten, karar veren ve yaşadığı çevreyle ilişki kuran bir özne olarak ele alır.

Amaç çocuğa çevreyle ilgili daha fazla doğru cümle öğretmek değil; kaynakları fark etmesini, seçimlerinin sonuçlarını görebilmesini ve kendine ait çözümler geliştirebilmesini desteklemektir.

Sonuç: Sürdürülebilirlik hayatın içinde öğrenilir

Çocuklara sürdürülebilirlik öğretmek, onları dünyanın bütün sorunlarından sorumlu tutmak değildir.

Onlara merak edebilecekleri, deneyebilecekleri, hata yapabilecekleri ve bir şeyi değiştirebildiklerini görebilecekleri alanlar açmaktır.

Bilgi başlangıçtır. Kalıcı öğrenme ise çocuğun o bilgiyle ne yaptığı ve gündelik hayatın içinde neyi farklı deneyimlediğiyle oluşur.